De klager klaagt over klaaggedrag

“Dekker hekelt klaagcultuur in het onderwijs” was de kop van een artikel op Scienceguide
Grappig. Een staatssecretaris die zich beklaagt over de klaagcultuur.

Ik wil niet in dezelfde valkuil stappen als de staatsecretaris en de klagende onderwijsmens nog meer munitie geven. Daarom reik ik de staatssecretaris graag een beter alternatief aan om dingen bespreekbaar te maken.

De feiten

Allereerst is er onderzoek gedaan naar persoonlijkheden en gedrag van leerkrachten in het basisonderwijs. Wat blijkt is dat de persoonlijkheid van de gemiddelde leerkracht wat meer zorgzaam is, praktischer ingesteld en wat minder assertief is ten opzichte van de gemiddelde HBO-er. Let op: het gaat hier om de gemiddelde leerkracht ten opzichte van de gemiddelde HBO-er. Ik zou zeggen “Fijn”. Ik draag mijn kind graag 5,5 uur per dag over aan een zorgzame leerkracht die goed kijkt naar mijn kind, op een praktische manier mijn kind oplossingen aanreikt, snel leermateriaal weet te vinden en zich primair richt op mijn kind in plaats van op allerlei maatschappelijke problemen of bij het minste geringste gaat staken. Dat laatste geeft alleen maar problemen bij de opvang van mijn kind.

Heeft Dekker ongelijk?

Ja en Nee. Neem nou het opbrengstgericht werken. De leerkracht analyseert een groep kinderen goed, stelt doelen, werkt daar gestructureerd naar toe en evalueert. Dat doet hij of zij op kindniveau, groepsniveau en schoolniveau.  In eerste instantie is dat niet de natuurlijke manier van werken van de gemiddelde leerkracht. De gemiddelde leerkracht begint dan ook te piepen en te zuchten van al dat werk en al die plannen. Zo zijn er meer goede ontwikkelingen voor mijn kind waar het onderwijs van piept en zucht. Dat piepen en zuchten noemt de staatssecretaris klagen.

Dekker heeft een punt, maar iedereen in het onderwijs weet dat “alles wat aandacht krijgt, groeit”. Bekrachtig positief gedrag en negeer negatief gedrag. Geeft de staatssecretaris aandacht aan het klagen, dan groeit dus het geklaag.

De oplossing

Iedereen is het erover eens dat het onderwijs verandert. De maatschappij verandert. De leerlingen, de ideeën over onderwijs en het onderwijs zelf verandert. De leerkracht die het onderwijs moet verzorgen, zou dus ook moeten veranderen. Het liefst nog eerder dan de maatschappij en de leerlingen. “Veranderbaar zijn” is misschien nog wel belangrijker dan “veranderen”. Veranderbaar zijn of beter gezegd leerbaar zijn is in eerste instantie een attitude, maar ook afhankelijk van het verandervermogen van de leerkracht. Wij houden ervan om die vermogens te meten en in kaart te brengen. Meten is weten. Vanuit die gemeten vermogens bieden we concrete oplossingen aan. Dan gaat het gesprek over concrete veranderingsopties. Daar zit het onderwijs meer op te wachten dan op geklaag over de klaagcultuur.
Op 4 maart houden we een seminar waarop we ingaan op de leerbare attitude, het meten van vermogens en concrete oplossingen om de werkdruk tegen te gaan. Je kunt er hier meer over lezen.

Wel of niet klagen?

Iedereen in het onderwijs weet inmiddels (op aandringen van het ministerie) dat je alleen maximaal resultaat bereikt als je je doelgroep analyseert en met je boodschap aansluit bij wat je publiek nodig heeft. Ik denk dat ik me deze week hierover ga beklagen bij de staatssecretaris.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *